برای رفع بحران آب، اهالی روستا باید خودشان پیش قدم شوند

آقای سید روح الله ابوالحسنی در مقاله خود به نکته ی مهم اشاره کرده است؛ اینکه برای رفع مشکل کمبود آب، اهالی روستا باید خودشان پیشقدم شوند و با کار جهادی، تحول بزرگی نظیر اولین لوله کشی روستا را رقم بزنند.

قبل از ارائه مطلب خود نظر شما را به خلاصه اي از كتاب “ما چگونه ما شديم” نوشته صادق زيباكلام جلب ميكنم

فصل دوم: ايران چگونه جاي است// ص99

در غرب آب به حد وفور و به مراتب بيش از آنچه كه مورد نياز انسانها باشد وجود داشت. نزولات جوي غني ، منابع سرشار آبهاي جاري و بالاخره سهل بودن دستيابي به درياها ،امكاناتي بودند كه سرنوشت تكامل اجتماعي غرب را رقم زدند اما در شرق چنين امكاناتي بصورت گسترده وجود نداشت.

اولين و مهمترين تفاوتي كه در نتيجه ی شرايط اقليمي در شرق و غرب به وجود آمد اين بود كه در غرب بدليل وفور امكانات طبيعي ، نيازي به نيروي انساني براي تهيه، انتقال و توزيع آب نبود.

بگفته دكتر خنجي: “…در سراسر اروپا بر خلاف مشرق زمين ابرها وظيفه توزيع عادلانه آب را همواره بر عهده داشتند و بدين سبب است كه براي اروپائيان هرگز مسئله اي بنام ((آب)) وجود نداشته است. تقريباُُ در سراسر اروپا آب همچون هوا و آفتاب نه محدود بوده و نه قابل تملك…”

اما در شرق بدليل كمبود آب تصوير كاملأ متفاوتي به وجود آمد. در اينجا انسانها از همان ابتدا مجبور شدند تا با مشكل كم آبي دست و پنجه نرم کنند. آنان به حكم نياز، مجبور شدند براي بقاء و توسعهَ جوامع خود به تلاشي عظيم دست زنند: ابزار و لوازم براي انتقال آب اختراع نمايند، كانال بكشند، قنات حفر کنند، بند بكشند و …. تا بتوانند بخشي از نيازهاي خود به آب را تأمين نمايند.

بنظر ميرسد ايرانيان نخستين كساني بودند كه به كمك اختراع ابزار و دستگاههاي مكانيكي موفق شدند آب را از بستر رودخانه و سطوح پايين تر به مناطق بالاتر منتقل نمايند.

پروفسور ((مك لوي))  معتقد است كه اختراع ايرانيان كه به نام ((چرخ ايراني)) معروف شد در حدود 3 قرن قبل از ميلاد به همين نام در مناطق ديگر جهان مورد استفاده بوده است.

مسئله كم آبي روستاي گيلاس هم از ديرباز وجود داشته است؛ البته علاوه بر كمبود آب مشكلات آبي ديگري هم وجود دارد مانند بي كيفيتي آب شرب كه اكثر اهالي را وادار می کند زمانی که به گيلاس می روند، آب معدني خريداري كنند و يا از آب جوشيده استفاده مي كنند.

از طرف ديگر آب زراعي روستا با وجود كمبود كيفيتي عالي دارد؛ به طوريكه اهالي روستاهاي مجاور براي درمان بسياري از امراض مانند دفع سنگ كليه از آن استفاده ميكنند ولي ما گيلاسي ها از آن آب گوارا براي آبياري  درختان و كشاورزي مصرف مي كنيم و خودمان از آب شرب بي كيفيت و آلوده می نوشیم و مورد استفاده‌ روزمره خود قرار مي دهيم. حال بايد بدانيم مشكل چيست و چگونه بايد آن را حل كنيم؟!

اگر كمي همت و پشتكار داشته باشيم مي توانيم هم مسئله كم آبي و هم بي كيفيتي آب شرب و آب زراعي روستايمان را حل كنيم.

همه ی ما ميدانيم كه روستاي گيلاس یکی از اولين روستاهاي منطقه لاریجان بود كه لوله كشي آب شرب در آن انجام شد؛ آن هم توسط فردي خير و دلسوز به نام آقای “منصور بدر” كه هيچ مسئوليتي اعم از عضویت در شورا یا هیئت امنا در روستا نداشت. ایشان اين كار را با پشتكار و همت اهالي انجام داد و بعدها روستاهاي اطراف به تبع اين كار بزرگ گيلاسي ها  اقدام به لوله كشي آب روستاي خود كردند.

 البته اين نکته را یادآور شدم كه شما بچه محل گرامي بداني كه براي حل اين مسئله لزوما نبايد شورا يا كاره اي در روستا باشي بلکه همه ما ميتوانيم در حد توانمان براي حل اين مشكل بزرگ قدمي برداريم.

و اما کلیت پیشنهاد:

از آنجا كه فاصله روستاي گيلاس با رودخانه هراز حدودأ يك كيلومتر (به صورت مستقيم) است، ميتوان ضمن بررسی های کارشناسی، آب رودخانه هراز را توسط پمپهاي صنعتي (سه فاز) به روستا منتقل و بين كشاورزان تقسيم نمود و آب كشاورزي فعلي (بنگااو) كه از كيفيت بسیار مناسبی برخوردار است را به لوله كشي محل متصل كرد. ((البته اين طرح نياز به كارشناسي هم دارد.))

به نظر من يكي از راه هاي جبران كم آبي و حل مسئله‌ آب روستا اين است به همين جهت تحقيقاتي در مورد انواع پمپها انجام دادم كه در صورت نيازمسئولين روستا، حاضر به ارائه آن مي باشم .